დილას მიყვარს საუზმობა, საუზმობა რა, საერტოდ ჭამა მიყვარს ძალაინ, მაგრამ ჩემი წონის გამო მარტო დილას ვჭამ გემრიელად. ამბობენ საუზმის კალორიები ბოლომდე იწვებაო და მეც არ ვიკლებ ტკბილეულს და ფუნთუშეულს. ისე, კალორიადამწვარის არაფერი მეტყობა და არც ის, რომ 19:00 საათის შემდეგ კუჭის წვის მიუხედავად ლუკმას არ ვიდებ პირში. უკვე 5 წელია ვიმატებ და ვიმატებ, გრამი არ დამიკლია. ვარჯიში მეზარება, ბასეინზე სიარული მრცხვენია, დიეტა ცუდად მხდის და ვცხოვრობ ასე ქონებით გარშემორტყმული. სახლში ყველა სკამი მორყეული მაქვს, საწოლი ჩაზნექილი, სამაგიეროდ მუცელი ამოზნექილი და ლოყები დაბერილი. შარშან 100 ვიწონიდი, წელს 120-მდე ავედი. სიმსუქნემ ასაკიც შემმატა, მარტო თვალები შემრჩა ცისფერი და ნათელი. კიდევ კარგი თვალი მაინც მაქვს ლამაზი. ადრე ტანიც ლამაზი მქონდა, ფეხები რომ იტყვიან გლანდებიდან მეწყება მაგრამ სად ჩანს?! მკერდიც ლამაზი მაქვს - საშუალო და მკვრივი, მაგრამ არც ის ჩანს ვეებერთელა მუცლის ფონზე. მუცელი ძალიან მარცხვენს, ხანდახან მეკითხებიან:”ფეხმძიმედ ხომ არ ხარო?” და თავს ვუქნევ თანხმობის მიშნად. მირჩევნია იფიქრონ რომ ბოზი ვარ, ვიდრე ძალიან მახინჯი. შეყვარებული რა თქმა უნდა არ მყავს, მე კი მომწონს ერთი, მაგრამ ის არც კი მეპრანჭება. მეგობრულად კი ვუყვარვარ, თბილად მხვდება და ბიჭების ბირჟაზე მივყავარ. ბიჭებსაც ვევასები. მაგრა ვჩხუბობ და იმათაც ევასებათ სხვა უბნელებს რომ ეშინიათ ჩემი. წინა თვეს ძალიან ბედნიერი ვიყავი, ერთმა უბნელმა ბიჭმა მითხრა: თუ ამ ტიპს ფეხს დაუდებ, წააქცევ და მერე დაარტყამ მაგარ საათს გაჩუქებო. ისეთი სიმპათიური და მამაკაცურია უარი ვერ ვუთხარი. მართლა მაჩუქა. ვიღაცას ჩამოატანინა დიდი ზომის სამაჯურით. ორი კვირაა მეკითხება ჩემს ნაჩუქარ საათს რატომ არ ატარებო? ხან რას ვიგონებ, ხან რას... ხო არ ვეტყვი მაჯაზე არ შემომწვდა-მეთქი.
მოკლედ, ბიჭებს მუშტის დასარტყმელად მაინც ვჭირდები, გოგოები კი ისე მიყურებენ როგორც ზღაპრიდან გადმომხტარ დევს. მარტო ერთი დაქალი მყავს - ნიცკა, ის ძალიან გამხდარია, მაგრამ აჩკარიკი და არასექსუალური. ჩემთან ბიჭები მაინც მეგობრობენ, იმ საცოდავს კი არავინ ემეგობრება.” წიგნები არიან ჩემი დაქალებიო”-ასე ამბობს. წიგნების კითხვა მეც მიყვარს. დიდი სიამოვნებით ვიქნებოდი: ”დიდი სახლის პატარა დიასახლისი”, ”ანა კარენინა”, ესმერალდა ან ემა ბოვარი... რა ვქნა Happy and - ებს სევდიანი კანცოვკები მირჩევნია. ლამაზია როცა სიყვარული, ან საერთოდ ცხოვრება ”მსხვერპლს მოითხოვს”. არა და რა ხშირად ხდება ასე...
ანა კარენინასავით ზოგჯერ მეც ვშლი ხელებს და სახით ვვარდები საწოლზე. რა ვქნა მატარებელს რომ ჩავვუარდე ამის საბაბი ჯერ არ მაქვს. ისე, სიკვდილი კი მეჩქარება, როცა გარდავიცვლები ღმერთს საყვედურს ვეტყვი ასეთი ჭამისმოყვარე და სიმსუქნისკენმიდრეკილი რომ გამაჩინა. ზოგჯერ მეჩვენება, რომ მის გარდა ყველა კარგად მექცევა. თავს მოვიკლავ და ჩემს სულს ჩემი ნებით მივცემ ეშმაკს, რადგან ღმერთმა დამსაჯა მეც ვეცდები დავსაჯო და ის რაც ”ჩამბერა” არ დავუბრუნო.
ორი წლის შემდეგ...
საერთოდ ყურის მიდება და მოსმენა არ მიყვარს ხოლმე. მაგრამ დღეს მომიწია. 15 წლის თენგო აივანზე ჩუმად ეწეოდა სიგარეტს და მშობლებს რომ არ დაენახათ კედლის ტიხარს ამოვეფარეთ. თან დაბადების დღე ჰქონდა და უარს ხომ ვერ ვეტყოდი, ისე რაღა ჩემნაირი გასიებული აირჩია, ძლივს შევეტიე იმ ტიხარში, სიგარეტის კვამლი არ მსიამოვნებდა მაგრამ ცხვირზე ხელის აფარება მომერიდა, ვიფიქრე უხერხულად არ იგრძნოს თავი მეთქი და მომღიმარი როჟა მოვკერე. დაბადების დღეზე დაპატიჟებული სტუმრები (ძირითადად ჩვენი უბნელები იყვენენ) წამდაუწუმ გამორბოდნენ აივენზე. ზოგი მაკიაჟს იკეთებდა, ზოგი თასმას ივარცხნიდა, ზოგი თავის ავტომობილს გადახედავდა... მაგრამ ყველაზე გასაკვირი იყო ის, რომ ერთ-ორ სიტყვას ყველა ამბობდა ჩემზე, ისე, რომ არავინ იცოდა ჩემი და თენგოს ტიხრის უკან დამალვის ამბავი. როგორც კი ჩემზე დაიწყებდნენ საუბარს თენგო შეცბებოდა, თვალები გაუფართოვდებოდა, ეტყობა ფიქრობდა: ”რა ვქნა, ახლა, ამაზე რომ რამე ცუდი თქვანო”, მაგრამ ჩემდა გასაკვირად არცეთს არ უთქმას ის რასაც მე მეგონა რომ ყველა ლაპარაკობდა ჩემზე ჩემს ზურგსუკან. პირიქით... გოგოებმა:”აუ რა ჯიგარი გოგოა და საწყალი როგორი დაკომპლექსებულია მსუქანი რომ არისო... დააკვირდი რა ლამაზი თვალები და ნაკვთები აქვსო... აუ, იმისთანა თმა აქვს, ნეტავ ეგეთი მეც მქონდესო... ” ბიჭებმა:” რა ჯიგარია, რა საყვარლად იღიმებაო... რომ შემმხედავს მაბნევს ისეთი ლამაზი თვალი და მზერა აქვსო, მაგარი ტიპია ძაანო და ასეო და ისეო...” თენგო სიხარულისგან სულ ”YES, YES -ს” იძახდა, მაგრა უხაოდა… მე ისე დავიბენი, რომ გამოსვლა აღარ მინდოდა იმ ტიხრიდან. მეშინოდა სახეზე არ დამტყობოდა, რომ ლამის ყველას ნაფიქრალი ვიცოდი ჩემზე, ან არ გაეგოთ, რომ ჩუმად ვუგდებდი ყურს და ასეთი კარგი დამოკიდებულება არ შეცვლოდათ ჩემს მიმართ... რა ვიცი კიდევ რას არ ვფიქრობდი... რომ შემძლებოდა აივნიდან გადვძვრებოდი. მერე მივხვდი რომ პირველ სართულზე ვარ... ფეხი გადავწიე და გადაძრომა დავაპირე, თენგოს არ გაუჩერებივარ, მაგრა გამიგო, შევიდა ჩემს მდგომარეობაში და გადაძრომაში დამეხმარა.
მეორე დილას რომ გავიღვიძე რაღც გამხდარი მეჩვენა თავი, გამხდარი რა სმსუბუქეს ვგრძნობდი. ნეტავ ან ღმერთს რატომ ვსაყვედურობი, ან საღამოს შიმშილით რას ვიკლავდი თავს. ჩემს ირგვლივ მყოფებს თურმე ასეთიც მოვწონვარ. ”რა საყვარელიაო, ლამაზი თვალები და გამოხედვა აქვსო...” წარმოგიდგენიათ? აუ რა მაგარიაააა... ნეტა დედაჩემს ტუში არ უგდია სადმე? წამწამებს ავიპრიხავ და უფო მომხიბვლელი მზერა მექნება. აბა რა, ქალმა თავს უნდა მიხედოს ხვალ წარბების კოექციას გავიკეთებ და მერე სოლარიუმში შევივლი ”ზაგარი” მომიხდება...
სამი წლის შემდეგ...
ბულემიამ გამიარა, ექიმმა თქვა ისტერიული ჭამის სურვილი ნერვული დაძაბულობის ბრალი იყოო.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment