***
დედამ მითხრა რომ ბავშვები
თეთრ წეროებს მოყავთო,
კომბოსტოდან აიყვანენ
თუ ვინმეს ჩამოგავთო.
ერთხელ ორი მოუყვანა
ჩვენს მეზობელს პატარა
დიდები და ფუნფულები,
ნეტავ რითი ატარა?
მეც რომ მინდა და-ძმა მყავდეს...
წერო სად დაფრინავსო?
შეამოწმოს იქნებ ჩემს დას
კომბოსტოში ძინავსო.
მამამ მითხრა მიწერეო
სულ გავავსე ფურცელი,
მოფრინდეს და ჩაუფუშოს
დედას დიდი მუცელი.





***
ეს რა ხდება ამ ზღაპრებში,
დაბურულული ჰაერია,
წითელ ქუდას თავის ბებო
ტყის დიდ მგელში აერია.
გთხოვ რომ არ დაიჯერო
წიგნში რა ამბებია,
მე შენ არ ამერევი
არავიში ბებია.
მე ტყეში არ გაცხოვრებ
არც ტყის პირა ქოხმამხში
ეს ზღაპარი გავუშვათ
Youtoby-ზე ”ხოხმაში”!

წერილი ლაპლანდიიდან ბებიას

ბებო წერილს გწერ შორიდან,
იქ სადაც დიდი თოვლია,
აქ არც პალმები შრიალებს
და არ დაფრინავს თოლია.
თეთრია მთები, გორები,
ყველა გუნდაობს, სრიალებს,
მე ყინულზეც კი დავდივარ,
ზოგჯერ სწრაფადაც ვტრიალებ.
აქ სულ ახალი წელია,
თოვლის პაპაც კი არ დნება,
როცა ინატრებ საჩუქრით,
მაშინვე შენთან გაჩნდება.
ალბათ მოგინდა აქ ყოფნა,
სრიალს გასწავლი ჩამოდი,
იცი, დღეს ჩვენი ნაკრები
ახალი ნომრით გამოდის.
აბა, დროებით, ნახვამდის,
კარგად იყავი ბებიკო,
წერილი შენთვის დაწერა
ჩემი კარნახით დედიკომ.

საბავშვო ლექსები

***
მოიწყინა თოჯინამ, იქნებ კაბა არ მოწონს?
ქამარი ხომ არ უჭერს? აბა გადავამოწმო.
გუშინ შევუკერე და ლამაზია ძალიან,
თმაც კი დავარცხნილი აქვს, აბა რისი ბრალია?
არც ხმას იღებს, არც მღერის, არც მეძახის: ანაო!
არც ჩემი სიტყვა ესმის და არც იავ-ნანაო.
ვერც სხვა ბავშვმა გაართო, მოვუყვანე დაქალი,
მერე დედამ უყიდა ელემენტი ახალი.
რომ ჩაუდო ამღერდა, მორთო სტვენა, ყვირილი...
ელემენტის გულისთვის შეიძლება ტირილი?


***
ათხოვებენ კუს სპილოზე,
გაგონილა ასეთი,
ვინც ესენი დააწყვილა
ბრმა არის და თავხედი.
კუმ თქვა: ერთი ბეწო ვარ და
გამისკდება გულიო
ბოლოს მომიღებს მაგსთან
ყოველ დღე სიარულიო.
მელამ ყველა დაამშვიდა
მე მოვუვლი საქმესო
მეოჯახე კაცი არის
სპილო ტყეში აქესო,
თან გატარებს ზურგით ყველაგან
მაინც ნელა დადიხარ
ასეთ ბიჭებს რომ იწუნებ,
ამას როგორ ჩადიხარ.
ეხვეწება კუს: გაყევი,
მელა ლამის ატიდა,
- იცით, სპილო კუს სანაცვლოდ
თავის ეშვებს დამპირდა.
დაითანხმეს კუ როგორღაც
გაათხოვეს ძალითო,
ეს ამბავი პატარებო არ დამთავრდა ამითო.
უეშვებო სპილო დადის
კუსთან ერთად ტყეშიო
ერთი გზა აქვთ, ერთი სახლი,
ერთი ჭიქა-თეფშიო.
კუს ხორთუმით აბანავებს
და თმას უშრობს სუნთქვითო
ერთი ბეწო ცოლუკუნას
სულ ბავშვივით უვლისო.
კუც რაღაცა გახალისდა
დაფუსფუსებს ოჯახში,
წმინდავს, რეცხავს, აუთოვებს...
ფარდებს კიდებს ოთახში
ქმარს პერანგი მოუქსოვა,
დააკერა ღილუკა
და სულ იმას გაიძახის:
_ მიყვარს ჩემი სპილუკა.


***
მოიწყინა მერცხალმა, თბილ ქვეყნისკენ მიფრინავს,
უკვე ცხრა ცა, ცხრა ზღვა და ცხრა მთა გადაიფრინა.
მზეს მისდევდა გზა და გზა, გუნდს ჩამორჩა რა ექნა
უნდოდა რომ წასვლამდე სიყვარული აეხსნა,
ბეღურასთვის რომელსაც არ აშინებს სიცივე
და ყინვაშიც პატარას ქურქი მოსავს იგივე.
მოერიდა მერცხალს, რომ ეთქვა მისთვის: მივდივარ!
ერჩივნა, რომ ეფიქრა: მე არ მცივა, დიდი ვარ.
და როცა მოეყიანა მაკრატელა კუდიო
ცემინება დაიწყო, გულმაც უგრძნო ცუდიო.
ბეღურასთან მივიდა, უთხრა: ჩემო ლამაზო,
არ მინდოდა გაფრენა მაგრამ დახე ამასო,
მოყინული კუდისკენ გაიშვირა ნისკარტი,
უთხრა: ისე მიყვარხარ როგორც შარშან მიყვარდი.
შეეცოდა ბეღურას, ჩაეხუტა ძალან,
ცოტა კი გაიპრანჭა, რა ქნას მაინც ქალია.
მერე დაემშვიდობა, ფრთები დაბლა დაუშვა
და მერცხალი სამხრეთით თავის ქურქით გაუშვა.



***
დათამ იპოვა სიზმარში დევის პატარა შვილიკო,
და მასთან ახლოს მიმსვლელი აბა სიზმარშიც ვინ იყო?
რადგანაც შემორჩენილა პრეისტორიულ ხანიდან
მოვუვლი და არ გადმოვსვამ არასდროს ჩემს მანქანიდან.
იფიქრა დათამ: წავიყვან, კარგი ვინმეა მომწონსო,
ვაჭმევ ფაფებს და მურაბებს, რძეს კი ბოთლიდან მოწოვსო.
დავმალავ არ შეაშინოს ჩემი დედა და მამიკო,
ზოგიერთ ბავშვს კი ვანახებ, იქნებ იმათმა გამიგონ.
და როცა ახლოს მივიდა, არ ვტყუი ვამბობ მართალსო,
მძინარეს გამოეღვიძა თავის ოთახში დათასო.

ქვემოთ დადებული საბავშო ლექსები ეძღვნება ამ ორ ცუგრუმელას:) (ჩემს შვილიკოებს)!

***
დამეკარგა ცუგა, კუდი მავთულს უგავს,
ცისფერი აქვს თვალი, პირში ედო ძვალი.
მომენატრა ისე... და არ ვიცი რა ვქნა,
მეჩვენება ზოგჯერ, რომ საერთოდ გაქრა.
გამეპარა უცებ, წკმუტუნა და ავი,
რომ უკბინოს ვინმეს მომეჭრება თავი.
თუ მომიყვანთ ცუგას და არ მეტყვით - ვერას!
ბევრ კამფეტებს მოგცემთ, მე და მამა ყველას.




ვარდს სიყვარული ეწვია

სანამ ეკალს შეამჩნევდი მოგეწონა კოკორი,
თქვი ასეთ პაწაწინას სურნელი აქვს როგორი?..
მოეფერე და ეკალმა თითი წითლად შეღება,
ოჰ, ასეთი ძნელი არის ყვავილებთან შეხება.
თუ ტკივილმა გაგიარა... მათქმევინე, მადროვე...
მომწყვიტე და წამიყვანე, შენს ლარნაკში დამტოვე.


****
მომილოცე და მაკოცე
გამო გარეთ ფიფქი ცვივა,
აჰა ქუდი, აქა ქურქი,
გაგიჟდები ისე ცივა.
მომილოცე თოვლი მოდის,
როგოც იქნა დადო თეთრად...
ვიგუდაოთ, ვისრიალოთ,
ავაშენოთ ბაბუ ერთად.
მოუხდება გირჩის ცხვირი
დავაფაროთ ვედრო ქუდად,
მზეო არ გამოანათო,
არ გაგვიხდეს ბაბუ ცუდად.
არ მოხვიდე გაზაფხულო,
მიყვარს როცა ფიფიქი ცვივა,
მერე რა რომ სულ დავსველდი,
მერე რა რომ ასე ცივა.


***
ჰოიზონტთან მთები ჩანს,
ცა-ჰორიზონტს იქითაც,
ტბა ისეთი ვიწროა
მგონი დალევს ჭიქითაც.
გვერდით ძველი ციხე დგას,
უჰ, რამდენი წელია...
ეს გზა მისკენ სავალი
რა შორს გაუწელიათ.
პაწაწინა ბილიკებს
ხან საყდრისკენ მიყავხარ
რა ლამაზი მხარეა
საქართველო მიყვარხარ.


***
თუ კი სადმე შევნიშნე
საპონი და წყალი
_ არ დამბანოთ!-ვყვირივარ,
დამეწვება თვალი.
თუ ბავშვებთან ვთამაშობ
ვყვირი: მომე ბუშტი,
სწრაფად დამემორჩილეთ,
რომ არ მოგხვდეთ მუშტი.
ნეტავ რატომ ვყვიროდი?
დამექნია ხელი,
ხმა ჩამიწყდა, გამიკრეს
თბილი კაშნით ყელი.


***
მზე პირს იბანს და წვეთებით სულ დასველდა საქანელა
აქეთ-იქით ისვრის შხეფებს, ვერ დაიბანს უფრო ნელა?
აღარ მიშვებს დედა გარეთ, ფანჯარასაც ვეღარ ვაღებ,
და გავყურებ ოთახიდან ცვრიან ქალაქს და სველ ბაღებს.
ცარიელი არის ეზო, არ ჩანს ნინი, ნიკა, ანა...
ვინ ასწავლა მზეს ამდენ ხანს წყალთან დგომა პირის ბანა?
აკი მითხრეს მზის გარეშე არ იქნება ცა და მიწა
მზე იმიტომ შეიქმნა, რომ გაახუროს დედამიწა.
ის კი იბანს და წვიმიდგან ჰაერს ცივა მიწა დნება
რა ცუდია, რომ ნათება ზაფხულობით ახსენდება.




***
ჩვენს საბავშვო ბაღში შემოვარდა ცუგა
ისე სწრაფად დარბის მიწა აადუღა.
დასდევს მასწავლებელი, საყვედურით ავსებს:
- საძაგელო, მოშორდი, არ უკბინო ბავშვებს.
რა სულელი ძაღლია, კითხვაც კი არ იცის
სულ იმისი ბრალია კართან რომ არ იცდის.
უცხო პირებისათვის გააკეთეს თაღი
დააწერეს ზემოდან ”ფისოების ბაღი”.


***
დათუნამ თქვა: სკაში თაფლი, მოილია აღარ არის,
ტყეში კენკრა ვერ ვიპოვე აიარია მთა და ბარი.
კუჭი მტკვივა შიმშილისგან, წამლებიც კი აღარ მშველის,
ვერღარ მართობს სტვენით ჭოტი და ცეკვებით კუ და შველი.
დავბერდი და ვერ ვმუშაობ, მიკანკალებს ხელები,
ნეტავ საით გაიკრიფნენ ჩემი დიდი ბელები?
ჩაალაგა ჩემოდანი, მათ საძებრად გასწია,
დაიღალა ცოტა ხანში ჩანთაც ვეღარ ასწია.
დასცინიან ჩიტუნები, ციყვი სულ თავს გავიდა
ტყით ნაწყენი დათუნია ცირკისაკენ წავიდა.


****
გიორგი ბაბუს ცელქი შვილიშვილი ჰყავსო,
სულ კალთაში უზის არ ანებებს თავსო,
ცხელზე ამბობს: - ცივია!
ცივზე ამბობს: - მწვავსო,
თუ საყვედურს ეტყვი ტირილს გააბამსო.
ბანაობა - ცუდია,
საქანელა - მაგარი...
კოვზით შეჭამს იმას, რასაც უნდა ჩანგალი.
ბაბუ ამბობს იცელქოს, ვენაცვალე მაგასო,
ოღონდ ეგ მიეჩვიეს გემრიელად ჭამასო.
ყველაფერს ყრის ფანჯრიდან, ან ძირს აგდებს ხმაურით,
მერე ცეკვას დაიწყებს: დიმპი-დიმპი ტაური...
ბაბუ ამ დროს ტაშს უკრავს, უხარია ძალიან,
მისი ფართე ღიმილი სულ ნინიას ბრალია.

***
ოთხის გავხდი, დილით ადრე მომილოცა ბებიამ,
შენისთანა კარგი ბავშვი არც კი დამსიზმრებია
დედამ მითხრა: მომილოცავს გაიზარდე დიდიო
მოვხუცდები და მაჩუქე შვილიშვილი შვიდო.
მამა მაგრა ჩამეხუტა, გამიღიმა ბაბუამ,
მომეფერნენ, სულ მიძახეს, ჭკვიანი და ღაბუა...
საჩუქრები დამირიგეს: ბურთი, სახლი, მანქანა
დათუნია რომ დავქოქე ისე დაიქაქანა
შევხტი, გული ამიჩქარდა, ამეტირა ძალიან,
რომ არ მკითხეს: რა გაჩუქოთ, სულ იმის ბრალია.
როგორ დავხვდე ახლა სტუმრებს, ცრემლიანი თვალებით?
აღარ მინდა ტორტის გაჭრა სახლში დავიმალები.
დამცინიან დეიდები: - პატარაა ისევო…
სათამაშოს შეძახილზე თვალებს ცრემლით ივსებსო.
- არაფერიც, სათამშოს ხმა მაშინებს კი არა,
ის მეწყინა შევეხე და როგორ დამიღრიალა?!.

***
სოფიკუნა ცუნცულა,
რატომ სცივათ წიწილებს
აბუზული დგანან და ვერცერთი ვერ იძინებს.
- არაფერი დედკო, ვაბანვე სუყველა
ისეთ მტვერში იწვნენ, რომ ქაფმაც კი ვერ უშველა,
მერე ჟელე დავასხი, გავუხეხე ფეხები,
შენ ხომ იცი მიყვარან და რა ნაზად ვეხები.
ბაფთებიც კი შევაბი, ფრთებზე მუსი წავუსვი,
ასე გამოვპრანჭე და დედიკოსკენ გავუშვი.
ამ სულელმა კრუხმა კი ვეღარ იცნო შვილები
ჩემი დაწეპებული დააწიწკნა ღილები.
ჭუჭყიანი რომ დადის, სულ იმისი ბრალია,
კრუხი შენ აბანავე, მძიმე არის ძალიან.


***
კენგურუმ თავის შვილები სწრაფად ჩაისვა ჩანთაში
დასასვენებლად წაიყვანს, ზღვაზე, სოფელში ან მთაში.
ისიც ეყოფათ ზამთარში ჩანთაში რომ იჯდებიან,
სადმე კურორტზე წავიყვან ზამთრამდე გაკაჟდებიან.
კოდალამ უთხრა კენგურუს: კვალი გატყვია გარჯისო
ფეხით გაუშვი ბავშვები ცოტათი გაივარჯიშონ.
რას დაგყავს ჩანთით, შეხედე ჩემს მშრომელ, ჭკვიან ბიჭებსო,
აგერ უმცროსი ბარტყიც კი ერთად ცხრა ჭიას იჭერსო.
ეწყინა დედა კენგურუს, კოდალას უთხრა ბრაზითო:
შენი ბარტყები ჯობია ჩემს შვილებს შენი აზრითო?
არ იცი რა საშიშია, ბავშვი რომ დედას ცილდება,
მიწაზე დავსვა და მერე ფეხები გაუცივდებათ.

ძააალიან მსუუუქანი გოგონა

დილას მიყვარს საუზმობა, საუზმობა რა, საერტოდ ჭამა მიყვარს ძალაინ, მაგრამ ჩემი წონის გამო მარტო დილას ვჭამ გემრიელად. ამბობენ საუზმის კალორიები ბოლომდე იწვებაო და მეც არ ვიკლებ ტკბილეულს და ფუნთუშეულს. ისე, კალორიადამწვარის არაფერი მეტყობა და არც ის, რომ 19:00 საათის შემდეგ კუჭის წვის მიუხედავად ლუკმას არ ვიდებ პირში. უკვე 5 წელია ვიმატებ და ვიმატებ, გრამი არ დამიკლია. ვარჯიში მეზარება, ბასეინზე სიარული მრცხვენია, დიეტა ცუდად მხდის და ვცხოვრობ ასე ქონებით გარშემორტყმული. სახლში ყველა სკამი მორყეული მაქვს, საწოლი ჩაზნექილი, სამაგიეროდ მუცელი ამოზნექილი და ლოყები დაბერილი. შარშან 100 ვიწონიდი, წელს 120-მდე ავედი. სიმსუქნემ ასაკიც შემმატა, მარტო თვალები შემრჩა ცისფერი და ნათელი. კიდევ კარგი თვალი მაინც მაქვს ლამაზი. ადრე ტანიც ლამაზი მქონდა, ფეხები რომ იტყვიან გლანდებიდან მეწყება მაგრამ სად ჩანს?! მკერდიც ლამაზი მაქვს - საშუალო და მკვრივი, მაგრამ არც ის ჩანს ვეებერთელა მუცლის ფონზე. მუცელი ძალიან მარცხვენს, ხანდახან მეკითხებიან:”ფეხმძიმედ ხომ არ ხარო?” და თავს ვუქნევ თანხმობის მიშნად. მირჩევნია იფიქრონ რომ ბოზი ვარ, ვიდრე ძალიან მახინჯი. შეყვარებული რა თქმა უნდა არ მყავს, მე კი მომწონს ერთი, მაგრამ ის არც კი მეპრანჭება. მეგობრულად კი ვუყვარვარ, თბილად მხვდება და ბიჭების ბირჟაზე მივყავარ. ბიჭებსაც ვევასები. მაგრა ვჩხუბობ და იმათაც ევასებათ სხვა უბნელებს რომ ეშინიათ ჩემი. წინა თვეს ძალიან ბედნიერი ვიყავი, ერთმა უბნელმა ბიჭმა მითხრა: თუ ამ ტიპს ფეხს დაუდებ, წააქცევ და მერე დაარტყამ მაგარ საათს გაჩუქებო. ისეთი სიმპათიური და მამაკაცურია უარი ვერ ვუთხარი. მართლა მაჩუქა. ვიღაცას ჩამოატანინა დიდი ზომის სამაჯურით. ორი კვირაა მეკითხება ჩემს ნაჩუქარ საათს რატომ არ ატარებო? ხან რას ვიგონებ, ხან რას... ხო არ ვეტყვი მაჯაზე არ შემომწვდა-მეთქი.
მოკლედ, ბიჭებს მუშტის დასარტყმელად მაინც ვჭირდები, გოგოები კი ისე მიყურებენ როგორც ზღაპრიდან გადმომხტარ დევს. მარტო ერთი დაქალი მყავს - ნიცკა, ის ძალიან გამხდარია, მაგრამ აჩკარიკი და არასექსუალური. ჩემთან ბიჭები მაინც მეგობრობენ, იმ საცოდავს კი არავინ ემეგობრება.” წიგნები არიან ჩემი დაქალებიო”-ასე ამბობს. წიგნების კითხვა მეც მიყვარს. დიდი სიამოვნებით ვიქნებოდი: ”დიდი სახლის პატარა დიასახლისი”, ”ანა კარენინა”, ესმერალდა ან ემა ბოვარი... რა ვქნა Happy and - ებს სევდიანი კანცოვკები მირჩევნია. ლამაზია როცა სიყვარული, ან საერთოდ ცხოვრება ”მსხვერპლს მოითხოვს”. არა და რა ხშირად ხდება ასე...
ანა კარენინასავით ზოგჯერ მეც ვშლი ხელებს და სახით ვვარდები საწოლზე. რა ვქნა მატარებელს რომ ჩავვუარდე ამის საბაბი ჯერ არ მაქვს. ისე, სიკვდილი კი მეჩქარება, როცა გარდავიცვლები ღმერთს საყვედურს ვეტყვი ასეთი ჭამისმოყვარე და სიმსუქნისკენმიდრეკილი რომ გამაჩინა. ზოგჯერ მეჩვენება, რომ მის გარდა ყველა კარგად მექცევა. თავს მოვიკლავ და ჩემს სულს ჩემი ნებით მივცემ ეშმაკს, რადგან ღმერთმა დამსაჯა მეც ვეცდები დავსაჯო და ის რაც ”ჩამბერა” არ დავუბრუნო.

ორი წლის შემდეგ...

საერთოდ ყურის მიდება და მოსმენა არ მიყვარს ხოლმე. მაგრამ დღეს მომიწია. 15 წლის თენგო აივანზე ჩუმად ეწეოდა სიგარეტს და მშობლებს რომ არ დაენახათ კედლის ტიხარს ამოვეფარეთ. თან დაბადების დღე ჰქონდა და უარს ხომ ვერ ვეტყოდი, ისე რაღა ჩემნაირი გასიებული აირჩია, ძლივს შევეტიე იმ ტიხარში, სიგარეტის კვამლი არ მსიამოვნებდა მაგრამ ცხვირზე ხელის აფარება მომერიდა, ვიფიქრე უხერხულად არ იგრძნოს თავი მეთქი და მომღიმარი როჟა მოვკერე. დაბადების დღეზე დაპატიჟებული სტუმრები (ძირითადად ჩვენი უბნელები იყვენენ) წამდაუწუმ გამორბოდნენ აივენზე. ზოგი მაკიაჟს იკეთებდა, ზოგი თასმას ივარცხნიდა, ზოგი თავის ავტომობილს გადახედავდა... მაგრამ ყველაზე გასაკვირი იყო ის, რომ ერთ-ორ სიტყვას ყველა ამბობდა ჩემზე, ისე, რომ არავინ იცოდა ჩემი და თენგოს ტიხრის უკან დამალვის ამბავი. როგორც კი ჩემზე დაიწყებდნენ საუბარს თენგო შეცბებოდა, თვალები გაუფართოვდებოდა, ეტყობა ფიქრობდა: ”რა ვქნა, ახლა, ამაზე რომ რამე ცუდი თქვანო”, მაგრამ ჩემდა გასაკვირად არცეთს არ უთქმას ის რასაც მე მეგონა რომ ყველა ლაპარაკობდა ჩემზე ჩემს ზურგსუკან. პირიქით... გოგოებმა:”აუ რა ჯიგარი გოგოა და საწყალი როგორი დაკომპლექსებულია მსუქანი რომ არისო... დააკვირდი რა ლამაზი თვალები და ნაკვთები აქვსო... აუ, იმისთანა თმა აქვს, ნეტავ ეგეთი მეც მქონდესო... ” ბიჭებმა:” რა ჯიგარია, რა საყვარლად იღიმებაო... რომ შემმხედავს მაბნევს ისეთი ლამაზი თვალი და მზერა აქვსო, მაგარი ტიპია ძაანო და ასეო და ისეო...” თენგო სიხარულისგან სულ ”YES, YES -ს” იძახდა, მაგრა უხაოდა… მე ისე დავიბენი, რომ გამოსვლა აღარ მინდოდა იმ ტიხრიდან. მეშინოდა სახეზე არ დამტყობოდა, რომ ლამის ყველას ნაფიქრალი ვიცოდი ჩემზე, ან არ გაეგოთ, რომ ჩუმად ვუგდებდი ყურს და ასეთი კარგი დამოკიდებულება არ შეცვლოდათ ჩემს მიმართ... რა ვიცი კიდევ რას არ ვფიქრობდი... რომ შემძლებოდა აივნიდან გადვძვრებოდი. მერე მივხვდი რომ პირველ სართულზე ვარ... ფეხი გადავწიე და გადაძრომა დავაპირე, თენგოს არ გაუჩერებივარ, მაგრა გამიგო, შევიდა ჩემს მდგომარეობაში და გადაძრომაში დამეხმარა.
მეორე დილას რომ გავიღვიძე რაღც გამხდარი მეჩვენა თავი, გამხდარი რა სმსუბუქეს ვგრძნობდი. ნეტავ ან ღმერთს რატომ ვსაყვედურობი, ან საღამოს შიმშილით რას ვიკლავდი თავს. ჩემს ირგვლივ მყოფებს თურმე ასეთიც მოვწონვარ. ”რა საყვარელიაო, ლამაზი თვალები და გამოხედვა აქვსო...” წარმოგიდგენიათ? აუ რა მაგარიაააა... ნეტა დედაჩემს ტუში არ უგდია სადმე? წამწამებს ავიპრიხავ და უფო მომხიბვლელი მზერა მექნება. აბა რა, ქალმა თავს უნდა მიხედოს ხვალ წარბების კოექციას გავიკეთებ და მერე სოლარიუმში შევივლი ”ზაგარი” მომიხდება...

სამი წლის შემდეგ...

ბულემიამ გამიარა, ექიმმა თქვა ისტერიული ჭამის სურვილი ნერვული დაძაბულობის ბრალი იყოო.