წერილი შენ!
ჩემო ცრემლთა მთლიანობავ, შენი ჰარმონიული სუნთქვის ელფერი სრული შესაბამისობაა ჩემი სევდიანი მზერისა და მეტად მძაფრი ემოციური სიდუხჭირისა. ჩემი თვალთახედვის არისობა, ტკივილი ცად აჭრილი არწივისა და ბოდვა სიკვდილად მიგდებული ავადმყოფისა, ლტოლვა სრულყოფილებისადმი და თვითკმაყოფილების განცდა ცხოვრებასთან ბრძოლაში ხარ შენ!
_ აუ, ეს ბიჭი იდიოტია რა!.. ეს რა წერილი მომწერა ჩემი?!. აზრზე არ არის ვაფშე და რაღაცეებს ბოდავს... _ ცრემლმორეული ხმით თქვა პატარა სოფომ და სახე ხელის გულებს დააყრდნო.
_ არა, დედიკო, მგონი ზედმეტი სიყვარულისგან მოსდის..._ ფიქრიანი ხმით თქვა ქალბატონმა მაიკომ, ლიპები შეისწორა და ქუთუთოებზე ლურჯი ჩრდილების წასმა განაგრძო.
_ რა იცი სიყვარულისგან თუ სხვა რამისგან, იქნებ მაგინებს?
_ არა, შვილო, არ გაგინებს, ამ წერილიდან ასეთი აურა ნამდვილად არ მოდის. პოპულარული, საკმაოდ ცნობილი ბიჭია, ეტყობა რომ განათლებული და რომანტიული ახალგაზრდაა... რა გაგინებს არ გრცხვენია დედიკო?
_ მე თუ მკითხავ, მაი, დღეს პოპულარობის ორი საშუალება არსებობს რა...: ან უნდა იყო ძალიან ნიჭიერი და ძალიან აქტიური, ან ძალიან უნიჭო და ძალიან ავანტიურისტი. მოკლედ, ეს მგონი მეორეც არ არის, იდიოტია ვიღაც რა...
_ მოდი მამაშენს დაველოდოთ!
ბატონი გურამი _ სოფოს მამა, საგადასახადო ინსპექციაში მუშაობს და სახლში ყოველ საღამოს (ნუ, თითქმის ყოველ საღამოს) კარგად ნაქეიფარი და შესაბამისად შეზარხოშებული ბრუნდება. ის ხელებს იბანს და იმავე წამს საძინებელი ოთახისკენ მიეშურება. დღეს ცოლ-შვილი აუწუწუნდა დასაძინებლად გამზადებულ გურამს საწოლთან:
_ ოხ, შენი ჯანდაბა იქნეს, შენი, არაფერი შენ არ გაინტერესებს, ერთხელ იკითხე მაინც: რა ხდება საკუთარ ოჯახში...
_ რა იყო ქალო?
_ რა მამა და...ისეთი პონტია რა, მაგარი ტასკა სიტუაციაა, გეხვეწები ეს წერილი წაიკითხე და მითხარი რა უნდა ამის ავტორს ჩემგან._ ნერვიულად ამბობს სოფო და ერთიბეწო ფურცელს აწვდის მამას.
_ უჰ, მე ამ მიკროსკოპულად ნაბეჭდ ასოებს გავარჩევ? ფურცელი დაენანა მაგ შობელძაღლს? წამიკითხე მამიკო, წამიკითხე!
სოფო სწრაფად და უხერხულად კითხულობს წერილს. წარბშეჭმუხნული გურამი ფიქრიანი სახით ამბობს:
_ როგორც მე გავიგე სასიყვარულო წერილია ხომ?
_ კი, მგონი…
_ ბიჭის დაწერილია ხომ?
_ ნამდვილად კი!
_ ვალიდოლი!
_ ვაი მე, ცუდად ხარ გურამ?
_ კი
_ რატომ მამა?
_ იმიტომ რომ სულ გადაგვარდა ქვეყნიერება, მამას ამ ხნის მამას, რომელსაც რუდუნებით გამიზრდია ერთადერთი ქალიშვილი, ხმამაღლა მიკითხავენ ვიღაც მუტრუკის კომპიუტერზე აკრეფილ სასიყვერულო წერილს. ვინ არის, ვინ მიგდია, მოვკლავ მაგ კომპიუტერშიკს.
_ არ არის კომპიუტრშიკი! _ კივის სოფო
_ სულ ერთია, მაინც მოვკლავ! როგორ გაბედა ჩემი ქალიშვილისთვის წერილის მოწერა, მაგას არ ვაცოცხლებ!
_ კარგი, გურამ დაწყნარდი, რა დაგემართა?!.
_ რა დამაწყნარებს? ბიჭები და თაყვენისმცემლები არ გამაგონოთ! ადექი და როცა დრო მოვა პირდაპირ გათხოვდი, აი, ასე, ჰოპ და გათხოვდი, გასაგებია?
_ აუ, დედა წამო რა, ვინმე სხვას წავაკითხოთ ეს წერილი.
_ კარგი, დაწყნარდი გურამ, დაიძინე, აი, ასე ჩემი ბიჭი, ჩვენ წავედით.
_ ბაბუაჩემი და ბებიაჩემი სად არიან?
_ სად იქნებიან? საძინებელ ოთახში. ჩემს ბავშვობაში სულ ცალ-ცალკე ოთახებში ეძინათ, არ ვიცი რა დაემართათ ამ სიბერეში. _ ამბობს მაიკო და ხედავს როგორ გამოდიან ხელი-ხელ ჩაკიდებული დედა და მამა საძინებელი ოთახიდან. ქალიშვილისა და შვილიშვილის დანახვისთანავე ისინი ხელს უშვებენ ერთმანეთს. ბაბუა საქმიანი სახითა და მწყობრი ნაბიჯით დაწინაურდება, ბებია კი უკან მოყვება სერიოზული სახით. ო, ეს ჩვეულებრივი ბაბუა არ გეგონოთ, ის სოციალისტური შრომის გმირია. მისი ოჯახი კი, როგორც ამას თვითონ ამბობს, ყოველთვის წესიერებით, წესრიგითა და პატიოსნებით გამოირჩეოდა. ამ ოჯახისთვის ყოველი დღე ერთნაირი გრაფიკით იწყებოდა, მიედინებოდა და მთავრდებოდა. დილის 8 საათზე გაღვიზებული ბაბუა ბადით ხელში ეშვებოდა კიბეზე რძის და პურის ამოსატანად, ზუსტად 8:45 წუთზე ცოლ-ქმარი ტროლეიბუსში სხდებოდა და სამსახურში მიდიოდა. საღამოობით პარკში სეირნობდნენ, გრძელ სკამზე, ერთმანეთის გვერდი-გვერდ, მუხლებშეტყუპულები და გამართულები ოდნევ შორი-შორს სხდებოდნენ, ისე, წესიერების ფარგლებში, რომ მოსეირნე საზოგადოების გაღიზიანება და მზაკვრული ფიქრები არ გამოეწვიათ. თუმცა არ იფიქროთ რომ საღამოებს მუქთად ატარებდნენ. არა, სკამზე ამგვარი ჩამოჯდომა წუთიერი იყო, სეირნობა კი ფუნქციონალური. ბაბუა და ბებია გულდამით ათვალიერებდნენ ბაღის ყველა კუნჭულს. უადგილოდ დადებულ ბოთლებს, ქვებს და ქაღალდის ნაგლეჯებს, ისინი ფრთხილად დებდნენ სანაგვე ყუთებში (ეს უკანასკნელი რომ არ დაეზიანებინათ). სწორედ ამგვარი მზრუნველობისთვის დაჰკიდეს ბაბუას მარჯვენა მკერდზე მედალი, ბებია კი მხოლოდ სიგელს და გულწრფელ მადლობას დაჯერდა. აი, დღეს რომ დაეჩაგრათ იგი ასე, მიდგებოდა, მოდგებოდა, ფემინისტურ საზოგადოებებს შეაწუხებდა, ეგებ სტრასბურგის სასამართლოშიც კი ეჩივლა, მაგრამ მაშინ სხვა დრო იყო და ისიც როგორც არსებული ვითარების ჭეშმარიტი პირმშო ისე ცხოვრობდა.
საღამოობით ჩაის სვამდა ცოლ-ქმარი და ზედ კარაქიან პურს აყოლებდა, მერე ტელევიზორს რთავდნენ და საინფორმაციო პროგრამას უცქერდნენ, რომლის დამთავრების თანავე ისინი დასაძინებლად მიეშურებოდნენ. ქალიშვილის შეძენის შემდეგ გადაწყვიტეს რომ მეორე შვილი აღარ ეყოლიათ, რადგან, როგორც ბაბუა იტყოდა: სჯობს ერთი და ხარისხიანი, ვიდრე ბევრი და უხარისხოო. მაშინ, ბებიამ და ბაბუამ გადაწყვიტეს ცალ-ცალკე ოთახებში დაეძინათ და ასე გაგრძელდა მანამ, სანამ მართლა ბებია და ბაბუა არ გახდნენ...
და აი ახლა, ამდენ ჭირგამოვლილი ადამიანები კორიდორში მოაბიჯებდნენ მაიკოსა და სოფოსკენ...
_ შენა, ბები, ბაბუაჩემს შენთვის სასიყვარულო წერილი მოუწერია?
_ მაშინ სად იყო წერილის წერის დრო, მაგრამ ერთხელ ბაბუაშენი ნიჭმა და უკიდეგანო გრძნობამ არ მოასვენა და ამოხეთქეს მაშინ სტრიქონებმა:
შენი წყვილი ვარ მე – დედისერთა,
წითელი დროშის სიწმინდეს ვფიცავ,
ჩვენ ვემსახუროთ სამშობლოს ერთად
და შევუძახოთ: მარად დაგიცავ!
_ აუ, ჩემი, კაროჩე, მაგ ლექსს ჩემი წერილი ჯობია რა!..
_ რა წერილი? _ იკითხა ბაბუამ.
მაიკომ წერილი გაშალია და ხმამაღლა, გარკვევით წაუკითხა აწ ოდნავ სმენადაქვეითებულ მშობლებს. ბაბუამ კმაყოფილების ნიშნად თავი დააქნია, ბებიამ ხელები მაგიდაზე დააწყო, მერე თითები იდაყვებზე დაილაგა და კომენტარი გაუკეთა მოსმენილს:
_ წერილი ლამაზი, ფრიად მხატვრული ენითაა დაწერილი, ენა ამაღლებული და სათუთია, სიტყვა მრავალგზის გააზრებული და ქვეტექსტებით დატვირული, ამ წერილს სერიოზული ანალიზი სჭირდება, მე მომწონს რომ ახალგაზრდა ყმაწვილის ხელწერა ძალზე ინდივიდუალურია და არ ჰგავს ყოველდღიურ გაცვეთილ სამეტყველო ენას.
როცა ბებიამ კომენტარი დაასრულა, წუთნახევრიანი ინტერვალის შემდეგ, ბაბუამ დაიწყო:
_ ყმაწვილი უდაოდ ჩინებულია! ახლა მთავარი აქ შენი საქციელია ჩემო სოფო, ქალს თავდაჭერა შვენის, არ გაუღიმო ბაბუ, არ დაელაპარაკო, გამარჯობასაც ნუ ეტყვი ძალიან ხშირად, თუ ქუჩაში შეგხვდა მეორე მხარეს გადადი, თუ ყვავილები გამოგიგზავნა არ მიიღო, უნდა დაგეტყოს ბაბუ, რომ ოჯახში ხარ გაზრდილი. შენ იცი ბაბუ, არ დაგვღუპო, ჩვენ წავედით, ნერგები უნდა დავრგოთ...
სოფომ საშინლად შეწუხებული მზერა გააყოლა ბაბუას და მის მარჯვნივ მიმავალ ბებიას, რომელიც ამ პოზიციას, სამუშაო საათებში, მედლის ხათრით იკავებდა ხოლმე.
_ აუ, აღარ მიხსენოთ ეგ ბიჭი, იდიოტია რა, დეგენერატია, ამას არ ჯობდა ერთი გამართული ფრაზა მოეწერა? ეს რა დაწერა, ა? რა უნდოდა ნეტავ რომ ეთქვა, ა?
_ კარგი დედიკო დაწყნარდი..._ მოეფერა მაიკო შვილს, მერე ოთახიდან გავიდა და სოფოს ბოლო სიტყვები მიაძახა:
_ მაინც დაფიქრდი, დედიკო.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
წერილი შენ!
ReplyDeleteჩემო ცრემლთა მთლიანობავ, შენი ჰარმონიული სუნთქვის ელფერი სრული შესაბამისობაა ჩემი სევდიანი მზერისა და მეტად მძაფრი ემოციური სიდუხჭირისა. ჩემი თვალთახედვის არისობა, ტკივილი ცად აჭრილი არწივისა და ბოდვა სიკვდილად მიგდებული ავადმყოფისა, ლტოლვა სრულყოფილებისადმი და თვითკმაყოფილების განცდა ცხოვრებასთან ბრძოლაში ხარ შენ!
_ აუ, ეს ბიჭი იდიოტია რა!.. ეს რა წერილი მომწერა ჩემი?!. აზრზე არ არის ვაფშე და რაღაცეებს ბოდავს... _ ცრემლმორეული ხმით თქვა პატარა სოფომ და სახე ხელის გულებს დააყრდნო.
_ არა, დედიკო, მგონი ზედმეტი სიყვარულისგან მოსდის..._ ფიქრიანი ხმით თქვა ქალბატონმა მაიკომ, ლიპები შეისწორა და ქუთუთოებზე ლურჯი ჩრდილების წასმა განაგრძო.
_ რა იცი სიყვარულისგან თუ სხვა რამისგან, იქნებ მაგინებს?
_ არა, შვილო, არ გაგინებს, ამ წერილიდან ასეთი აურა ნამდვილად არ მოდის. პოპულარული, საკმაოდ ცნობილი ბიჭია, ეტყობა რომ განათლებული და რომანტიული ახალგაზრდაა... რა გაგინებს არ გრცხვენია დედიკო?
_ მე თუ მკითხავ, მაი, დღეს პოპულარობის ორი საშუალება არსებობს რა...: ან უნდა იყო ძალიან ნიჭიერი და ძალიან აქტიური, ან ძალიან უნიჭო და ძალიან ავანტიურისტი. მოკლედ, ეს მგონი მეორეც არ არის, იდიოტია ვიღაც რა...
_ მოდი მამაშენს დაველოდოთ!
ბატონი გურამი _ სოფოს მამა, საგადასახადო ინსპექციაში მუშაობს და სახლში ყოველ საღამოს (ნუ, თითქმის ყოველ საღამოს) კარგად ნაქეიფარი და შესაბამისად შეზარხოშებული ბრუნდება. ის ხელებს იბანს და იმავე წამს საძინებელი ოთახისკენ მიეშურება. დღეს ცოლ-შვილი აუწუწუნდა დასაძინებლად გამზადებულ გურამს საწოლთან:
_ ოხ, შენი ჯანდაბა იქნეს, შენი, არაფერი შენ არ გაინტერესებს, ერთხელ იკითხე მაინც: რა ხდება საკუთარ ოჯახში...
_ რა იყო ქალო?
_ რა მამა და...ისეთი პონტია რა, მაგარი ტასკა სიტუაციაა, გეხვეწები ეს წერილი წაიკითხე და მითხარი რა უნდა ამის ავტორს ჩემგან._ ნერვიულად ამბობს სოფო და ერთიბეწო ფურცელს აწვდის მამას.
_ უჰ, მე ამ მიკროსკოპულად ნაბეჭდ ასოებს გავარჩევ? ფურცელი დაენანა მაგ შობელძაღლს? წამიკითხე მამიკო, წამიკითხე!
სოფო სწრაფად და უხერხულად კითხულობს წერილს. წარბშეჭმუხნული გურამი ფიქრიანი სახით ამბობს:
_ როგორც მე გავიგე სასიყვარულო წერილია ხომ?
_ კი, მგონი…
_ ბიჭის დაწერილია ხომ?
_ ნამდვილად კი!
_ ვალიდოლი!
_ ვაი მე, ცუდად ხარ გურამ?
_ კი
_ რატომ მამა?
_ იმიტომ რომ სულ გადაგვარდა ქვეყნიერება, მამას ამ ხნის მამას, რომელსაც რუდუნებით გამიზრდია ერთადერთი ქალიშვილი, ხმამაღლა მიკითხავენ ვიღაც მუტრუკის კომპიუტერზე აკრეფილ სასიყვერულო წერილს. ვინ არის, ვინ მიგდია, მოვკლავ მაგ კომპიუტერშიკს.
_ არ არის კომპიუტრშიკი! _ კივის სოფო
_ სულ ერთია, მაინც მოვკლავ! როგორ გაბედა ჩემი ქალიშვილისთვის წერილის მოწერა, მაგას არ ვაცოცხლებ!
_ კარგი, გურამ დაწყნარდი, რა დაგემართა?!.
_ რა დამაწყნარებს? ბიჭები და თაყვენისმცემლები არ გამაგონოთ! ადექი და როცა დრო მოვა პირდაპირ გათხოვდი, აი, ასე, ჰოპ და გათხოვდი, გასაგებია?
_ აუ, დედა წამო რა, ვინმე სხვას წავაკითხოთ ეს წერილი.
_ კარგი, დაწყნარდი გურამ, დაიძინე, აი, ასე ჩემი ბიჭი, ჩვენ წავედით.
_ ბაბუაჩემი და ბებიაჩემი სად არიან?
_ სად იქნებიან? საძინებელ ოთახში. ჩემს ბავშვობაში სულ ცალ-ცალკე ოთახებში ეძინათ, არ ვიცი რა დაემართათ ამ სიბერეში. _ ამბობს მაიკო და ხედავს როგორ გამოდიან ხელი-ხელ ჩაკიდებული დედა და მამა საძინებელი ოთახიდან. ქალიშვილისა და შვილიშვილის დანახვისთანავე ისინი ხელს უშვებენ ერთმანეთს. ბაბუა საქმიანი სახითა და მწყობრი ნაბიჯით დაწინაურდება, ბებია კი უკან მოყვება სერიოზული სახით. ო, ეს ჩვეულებრივი ბაბუა არ გეგონოთ, ის სოციალისტური შრომის გმირია. მისი ოჯახი კი, როგორც ამას თვითონ ამბობს, ყოველთვის წესიერებით, წესრიგითა და პატიოსნებით გამოირჩეოდა. ამ ოჯახისთვის ყოველი დღე ერთნაირი გრაფიკით იწყებოდა, მიედინებოდა და მთავრდებოდა. დილის 8 საათზე გაღვიზებული ბაბუა ბადით ხელში ეშვებოდა კიბეზე რძის და პურის ამოსატანად, ზუსტად 8:45 წუთზე ცოლ-ქმარი ტროლეიბუსში სხდებოდა და სამსახურში მიდიოდა. საღამოობით პარკში სეირნობდნენ, გრძელ სკამზე, ერთმანეთის გვერდი-გვერდ, მუხლებშეტყუპულები და გამართულები ოდნევ შორი-შორს სხდებოდნენ, ისე, წესიერების ფარგლებში, რომ მოსეირნე საზოგადოების გაღიზიანება და მზაკვრული ფიქრები არ გამოეწვიათ. თუმცა არ იფიქროთ რომ საღამოებს მუქთად ატარებდნენ. არა, სკამზე ამგვარი ჩამოჯდომა წუთიერი იყო, სეირნობა კი ფუნქციონალური. ბაბუა და ბებია გულდამით ათვალიერებდნენ ბაღის ყველა კუნჭულს. უადგილოდ დადებულ ბოთლებს, ქვებს და ქაღალდის ნაგლეჯებს, ისინი ფრთხილად დებდნენ სანაგვე ყუთებში (ეს უკანასკნელი რომ არ დაეზიანებინათ). სწორედ ამგვარი მზრუნველობისთვის დაჰკიდეს ბაბუას მარჯვენა მკერდზე მედალი, ბებია კი მხოლოდ სიგელს და გულწრფელ მადლობას დაჯერდა. აი, დღეს რომ დაეჩაგრათ იგი ასე, მიდგებოდა, მოდგებოდა, ფემინისტურ საზოგადოებებს შეაწუხებდა, ეგებ სტრასბურგის სასამართლოშიც კი ეჩივლა, მაგრამ მაშინ სხვა დრო იყო და ისიც როგორც არსებული ვითარების ჭეშმარიტი პირმშო ისე ცხოვრობდა.
საღამოობით ჩაის სვამდა ცოლ-ქმარი და ზედ კარაქიან პურს აყოლებდა, მერე ტელევიზორს რთავდნენ და საინფორმაციო პროგრამას უცქერდნენ, რომლის დამთავრების თანავე ისინი დასაძინებლად მიეშურებოდნენ. ქალიშვილის შეძენის შემდეგ გადაწყვიტეს რომ მეორე შვილი აღარ ეყოლიათ, რადგან, როგორც ბაბუა იტყოდა: სჯობს ერთი და ხარისხიანი, ვიდრე ბევრი და უხარისხოო. მაშინ, ბებიამ და ბაბუამ გადაწყვიტეს ცალ-ცალკე ოთახებში დაეძინათ და ასე გაგრძელდა მანამ, სანამ მართლა ბებია და ბაბუა არ გახდნენ...
და აი ახლა, ამდენ ჭირგამოვლილი ადამიანები კორიდორში მოაბიჯებდნენ მაიკოსა და სოფოსკენ...
_ შენა, ბები, ბაბუაჩემს შენთვის სასიყვარულო წერილი მოუწერია?
_ მაშინ სად იყო წერილის წერის დრო, მაგრამ ერთხელ ბაბუაშენი ნიჭმა და უკიდეგანო გრძნობამ არ მოასვენა და ამოხეთქეს მაშინ სტრიქონებმა:
შენი წყვილი ვარ მე – დედისერთა,
წითელი დროშის სიწმინდეს ვფიცავ,
ჩვენ ვემსახუროთ სამშობლოს ერთად
და შევუძახოთ: მარად დაგიცავ!
_ აუ, ჩემი, კაროჩე, მაგ ლექსს ჩემი წერილი ჯობია რა!..
_ რა წერილი? _ იკითხა ბაბუამ.
მაიკომ წერილი გაშალია და ხმამაღლა, გარკვევით წაუკითხა აწ ოდნავ სმენადაქვეითებულ მშობლებს. ბაბუამ კმაყოფილების ნიშნად თავი დააქნია, ბებიამ ხელები მაგიდაზე დააწყო, მერე თითები იდაყვებზე დაილაგა და კომენტარი გაუკეთა მოსმენილს:
_ წერილი ლამაზი, ფრიად მხატვრული ენითაა დაწერილი, ენა ამაღლებული და სათუთია, სიტყვა მრავალგზის გააზრებული და ქვეტექსტებით დატვირული, ამ წერილს სერიოზული ანალიზი სჭირდება, მე მომწონს რომ ახალგაზრდა ყმაწვილის ხელწერა ძალზე ინდივიდუალურია და არ ჰგავს ყოველდღიურ გაცვეთილ სამეტყველო ენას.
როცა ბებიამ კომენტარი დაასრულა, წუთნახევრიანი ინტერვალის შემდეგ, ბაბუამ დაიწყო:
_ ყმაწვილი უდაოდ ჩინებულია! ახლა მთავარი აქ შენი საქციელია ჩემო სოფო, ქალს თავდაჭერა შვენის, არ გაუღიმო ბაბუ, არ დაელაპარაკო, გამარჯობასაც ნუ ეტყვი ძალიან ხშირად, თუ ქუჩაში შეგხვდა მეორე მხარეს გადადი, თუ ყვავილები გამოგიგზავნა არ მიიღო, უნდა დაგეტყოს ბაბუ, რომ ოჯახში ხარ გაზრდილი. შენ იცი ბაბუ, არ დაგვღუპო, ჩვენ წავედით, ნერგები უნდა დავრგოთ...
სოფომ საშინლად შეწუხებული მზერა გააყოლა ბაბუას და მის მარჯვნივ მიმავალ ბებიას, რომელიც ამ პოზიციას, სამუშაო საათებში, მედლის ხათრით იკავებდა ხოლმე.
_ აუ, აღარ მიხსენოთ ეგ ბიჭი, იდიოტია რა, დეგენერატია, ამას არ ჯობდა ერთი გამართული ფრაზა მოეწერა? ეს რა დაწერა, ა? რა უნდოდა ნეტავ რომ ეთქვა, ა?
_ კარგი დედიკო დაწყნარდი..._ მოეფერა მაიკო შვილს, მერე ოთახიდან გავიდა და სოფოს ბოლო სიტყვები მიაძახა:
_ მაინც დაფიქრდი, დედიკო.